क्रिकेट अकॅडमीच्या गेटमधून आत पाऊल टाकताच सुधीरच्या मनात एक अभिमानाचा आणि आशेचा ताजातवाना श्वास पसरला. सकाळचा गार वारा, ओलसर गवताचा गंध, आणि चेंडू लागलेल्या बॅटचा टणक आवाज — सगळं काही जणू एका वडिलाच्या स्वप्नातल्या दृश्यासारखं होतं. आरुष नवीन किट बॅग खांद्यावर घेत, जरा उत्साही आणि जरा घाबरलेला, मैदानाच्या दिशेने धावत गेला. सुधीर त्याच्या मागोमाग थोडा वेळ चालत गेला आणि मग एका बाकावर बसला.
तेव्हाच त्याच्या नजरेस पडला — एक सडपातळ, धुळीने माखलेला मुलगा. मैदानाच्या कडेला उभा राहून बाकी मुले खेळताना पाहत होता तो. डोळ्यांत एक विचित्र तेज, बॅट फिरवणाऱ्या प्रत्येक स्ट्रोककडे तो जणू आतून शिकत होता. हातात काही नव्हतं — ना बॅट, ना ग्लोव्ह्ज, ना बूट — पण नजरेत एक जिद्द होती जी कोणत्याही महागड्या किटपेक्षा अधिक तीक्ष्ण भासत होती.
सुधीरच्या मनात काहीतरी हललं.
तो क्षणभर स्वतःच्या बालपणात गेला — जिथे त्यालाही बॉल विकत घेणं म्हणजे एक सण होता. कधी पिंगपाँगचा बॉल, कधी रबराचा, आणि खेळण्याची जागा म्हणजे एखाद्या शाळेच्या मागचा ओसाड पटांगण. तो स्वतः त्या मुलासारखाच उभा राहायचा, बघायचा — “कधी माझी वेळ येईल?” अशी विचारणारी नजर घेऊन.
पण मग जीवनाने त्याला नोकरी, जबाबदाऱ्या, आणि आकड्यांच्या गणितात अडकवून टाकलं. आता आरुषसाठी किट विकत घेणं सोपं झालं होतं — पण त्या नजरेतली भूक त्याच्या मुलात नव्हती. आरुष खेळत होता कारण ते योग्य वाटत होतं; तो गरीब मुलगा खेळायला तळमळत होता कारण ते त्याच्यासाठी आवश्यक होतं.
सुधीरच्या मनात एक प्रश्न उसळला — आपण आपल्या मुलांना स्वप्न देतोय की फक्त साधनं?
त्याने पुन्हा त्या मुलाकडे पाहिलं. मुलगा हळूच एक लाकडाचा तुकडा उचलून त्याला बॅटसारखा फिरवत होता. चेंडू लागल्यासारखं भासवत, हवेत स्ट्रोक मारत होता. आणि त्या क्षणी, सुधीरला जाणवलं — खेळ म्हणजे साधन नव्हे, तो आत्म्याचा स्वर असतो; आणि काही स्वर फक्त जगण्याच्या तळातून उमटतात.
न राहून सुधीर उठला, हळूच आरुषकडे गेला, त्याच्या बॅगेतून एक जुनी बॅट काढली — जी त्याने “बॅकअप” म्हणून ठेवली होती. आणि ती त्या मुलाच्या हाती दिली. मुलाने चकित नजरेने वर पाहिलं; नजरेत शब्द नव्हते, पण कृतज्ञतेची एक ओल होती जी सुधीरला आतपर्यंत भिडली.
त्या दिवशी घरी जाताना, आरुष शांत होता.
कदाचित त्यालाही काहीतरी उमगलं होतं — की मैदानावर खरा खेळ फक्त बॉल आणि बॅटचा नसतो… तो हृदयाचा असतो.